Ayşe’nin Duası…

Özümüzle Üretiyoruz Projesi kapsamında yürüttüğümüz çalışmalarda sürekli işveren ile irtibat halindeyiz. Bazen öyle zamanlarımız oluyor ki çok acil eleman isteyen işverenlere o gün içinde engelli arkadaşlarımızı yönlendirmemiz gerekiyor.. Yine öyle bir taleple karşı karşıya kalmıştık; o gün içinde 5 engelli arkadaşımızı o işyerine yönlendirip büyük ihtimalle de istihdamlarını sağlayacaktık. İşverenden kriterler almış, engelli arkadaşları tespit etmiştik. Yalnız işverenin bizden ısrarla istediği bir bayan engelliye ulaşamamıştık. O esnada vakfımıza daha önce telefonla annesiyle irtibat kurduğumuz ama şehir dışında olduğu için detaylı bilgi alamadığımız bir bayan engellimiz geldi. Hemen kayıtlarımızı kontrol ettik, işverenin aradığı kriterlere birebir uyuyordu, ona işi anlattık ve vakit kaybetmeden işverenle görüştürdük. O gün sonunda aldığımız telefonla bize işe giriş müjdesini verdi. Yaşadığı sevinci kelimelere dökemediğini söyleyerek teşekkürlerini iletti.

O gün onu yeteri kadar dinleyememiş hemen işverenle buluşturmuştuk. Eğitim programında karşılaştığımızda hikayesini kendi ağzından dinleme şansına sahip olduk. Ayşe; memleketinden o gün İstanbul’a gelmiş, annesi onun yokluğunda kendisini aradığımızdan bahsetmiş, belki bir umut olur diye vakfımızı ziyaret etmeyi teklif etmiş. Yoldan geldiği için çok yorgun olduğu ve daha önce de çok işlere başvurup netice alamadığı için gelmek istememiş. Ama annesi çok ısrar edince kabul etmiş ve vakfa gelmiş. Ondan sonraki gelişmelerin bir mucize gibi gerçekleştiğini, artık hayata umutla baktığını, buna vesile olan bizlere karşı teşekkürden öte elinden bir şey gelmediği için de üzüldüğünü söyledi Ayşe. Üzüntüsünün yersiz olduğunu, gözündeki sevinç parıltısının ve sözlerinin bizler için fazlasıyla yeterli olduğunu kendisiyle paylaştık.